Koesteren

Koesteren.

Elk mens wil graag gekoesterd worden, ik in elk geval wel.
Als klein kind werd ik gekoesterd door mijn ouders, elk op hun eigen manier lieten ze daardoor zien maar vooral voelen “ ik houd van jou” het waren momenten van geluk.
Deze momenten werden met name na het overlijden van mijn vader door de jaren heen “geankerde momenten” herinneringen die mij lieten voelen en ervaren “Jij bent geliefd, jij mag er zijn” Jij bent gekoesterd door mijn Liefde, de liefde van vader.
Deze wetenschap heeft mij door veel lastige perioden in mijn leven heen gedragen, hierdoor heb ik ook geleerd dat momenten van geluk kunnen voorbij gaan.
Zomaar, tussen het gewone door. Het kondigt zich niet aan, het klopt niet op de deur. Je moet de geluksmomenten opmerken, vasthouden, en koesterend ankeren in herinneringen.
Vanmorgen mocht ik dat weer zo duidelijk zien en ervaren.

Op hele eenvoudige manieren , ik mocht het zien en ervaren door het zonlicht deze kwam op door de knotwilgen.
Gouden stralen tussen de stammen, boven het houten hek waar ik zo vaak langs loop. Het duurt misschien maar een minuut dat het licht precies zo valt. Wie verder loopt, mist het.
Wie blijft staan, krijgt een prachtig cadeautje voor de hele dag.

Als ik een tijd later langs de grote vijver loop ervaar ik stilte, stilte bij het water
Aan de rand van de vijver hurkt een
kindje van steen. Naakt, ingekeerd, kijkend naar het water. Omringd door lichtgroen bont riet. Zijn spiegelbeeld trilt zachtjes mee. Ik moest er zelf ook even bij gaan zitten, het ontroert mij en ik denk:

Wat zie ik als ik echt kijk?
Wat weerspiegelt het water mij vandaag?

Ik kijk rond met deze vraag in mij , en kijk naar het Licht ik voel mij gekoesterde door de warmte van het licht , het wijst mij tevens ook de weg.
Een pad tussen hoge bomen, de ochtendnevel nog tussen de stammen en dan ineens: stralen die schuin door het blad breken.
Het verlicht een klein stukje mos, een hoekje van het pad. Niet de hele weg. Alleen de volgende stap. Zo is het ook in ons leven meer hebben we vaak niet nodig.

Het brengt mij in gedachten naar onze reis in Tsjechië een paar jaar terug waar wij het beeld van deze omhelzing tegenkwamen in de woonplaats van onze Robbert & Rianne.
Een intense omhelzing tussen twee mensen, een omhelzing die blijft.
Voorhoofden tegen elkaar, armen die de ander koesteren om elkaar heen, een cirkel die bijna gesloten is. Terwijl alles om hen heen beweegt, blijven zij. Het beeld van liefde die blijft waken, ook als de wereld verder rent.

Bij thuiskomst na mijn wandeling valt mijn oog op de roos in de tuin, die durft dacht ik.
Een zachte zalmroze roos, vol open, met daarnaast nog een kleine knop die wacht. Kwetsbaar en krachtig tegelijk. Een roos leeft niet lang, het bracht mijn gedachten bij mijn vader ook hij leefde niet lang, en zoals de roos in die korte bloei alles geeft zo gaf hij “door mij te koesteren” in zijn korte aanwezigheid in mijn leven dat alles wat voor een mensenkind belangrijk was “liefde” , waardevol.!
Zo is het ook met mooie momenten. Ze hoeven niet te blijven om waardevol te zijn

Dat is wat ik bedoel met koesteren.
Koester momenten om het te ankeren en als herinnering te bewaren en mee te nemen.

Niet alles vasthouden, soms moeten wij letterlijk loslaten.
Maar wel: zien, erkennen, even je hand eromheen leggen. In mijn werk als levenscoach en rouwcounselor spreek ik vaak mensen die denken dat ze grote momenten nodig hebben om zich weer gelukkig te voelen. Maar geluk zit juist in dit soort kleine schakelmomentjes, ankermomenten.
Het moment zelf gaat voorbij. De herinnering die je ervan maakt, blijft. Ik weet mij gekoesterd door “de Liefde” van mijn Vader, welke geankerd ligt in de herinneringen van mijn momenten.❤️

Welk moment koester jij vandaag?

Warme groet, Gerda Sinon-Brander
Rouwcounselor & Life coach
crossinglevenscoaching.com