Schrijfsel vruchten.

(9) Uien.

Afgelopen week op mijn dagelijkse fietsronde reed ik langs een aantal velden waar rijen uien in verschillende groten en kleuren klaar lagen om opgehaald te worden.
De rijen lagen ‘desondanks dat het grof werk is en machinaal gedaan wordt’ toch in keurige rechte lijnen.
Weleens waar lagen de uien zelf niet keurig naast elkaar maar opgehoopt als lange verkeersdrempels op een weiland.
Het land geurde tot in de verte, uien een wonderlijke groente die je op zich zelf kunt eten of in combi met een andere groente in verschillende vormen.
Het deed mij denken aan ons mensen, in allerlei verschillende kleuren,maten en groten en soms ook geuren.
Als je een ui gaat pellen , laagje voor laagje kom je uit bij een heerlijke kern die soms zacht is , soms scherp of pittig . Een kern die niets te verhullen heeft en zich nooit anders voordoet.
Mits de ui beschimmeld is van binnen, dan kun je raar verast worden bij het pellen van de ui of het bereiden van voedsel.
Als wij ons zelf gaan pellen komen we ook bijzondere dingen tegen, soms komen er zelfs (beschimmelde) zaken aan het licht die wij niet meer wisten of waar we zelfs niet op zitten te wachten.
Zoals een ui iets kan toevoegen of afdoen aan het gerecht zo kunnen ook wij mensen iets toevoegen of afdoen aan onze naasten of relaties in welke vorm dan ook.
Of wij daar altijd op zitten te wachten is ten tweede.
Er zijn soms tijden dat we zo verzadigd zijn van het leven dat wij niet meer open kunnen of willen staan voor nieuwe onverwachte prikkels.
Of dat we ongemerkt de ‘beschimmelde ui’ toevoegen met alle gevolgen van dien.
En dat dat beetje beschimmelde ,
extra pit of verzachting ons meer in de weg kan zitten en opbreekt dan ons lief is.
Soms is ‘ui’ toevoegen in je leven een geweldig iets en bouwt het op of vult het ons aan.
Maar het kan het ons ook op momenten opbreken en is de ‘beschimmelde of gezonde ui’ uit ons leven laten tijdelijk een betere optie.
Zodat de mens eerst tot rust komt en weer zicht krijgt op de eigen innerlijke werkelijkheid.
Waardoor er weer ruimte komt om de ‘ui’ aan je leven toe te voegen of toe te laten, waardoor er weer smaak en kraak komt aan je leven.

Met warme groet, Gerda Sinon-Brander
Lifecoach & Rouwcounselor

(8) Paddenstoelen.

Paddenstoelen, eigenlijk een wonderlijk onderwerp zo midden in de zomer.
Toch als je om je heen kijkt poppen ze zonder blikken of blozen , met hulp van de zeer natte dagen, de laatste twee wekken overal op.
En je ziet de meest wonderbaarlijke vormen te voorschijn komen, zo mooi om te zien.
Het is ook een dankbaar onderwerp om te fotograferen, als ik mijn verzameling foto’s zie dan is het ondertussen een schitterende verzameling.
Ik zou bijna de vergelijking met mensen trekken hahahaaaa zo uniek en toch zo één,
Éénheid in verscheidenheid, heerlijk wat een uitdaging om zo de mensen ondertussen steeds in ‘al zijn of haar facetten’ beter te leren kennen.
Je kunt soms jaren op een bepaalde plek actief zijn en dan op een dag of in een moment totaal verrast worden door de ander.
Dit kan natuur in het positieve maar ook in het negatieve, dat is van te voren niet te bepalen.
Net als paddenstoelen, zo zijn het van buiten prachtig ogende paddenstoelen zonder gevaar toch als je je weg er niet in kunt of weet te vinden.
of nooit geleerd hebt dat er ook zeer giftige kunnen zijn. Dan kan je akelig verast worden.
Dan kunnen ze van buiten prachtig ogend zijn maar van binnen dodelijk voor de mens.
Paddenstoelen, alleen om naar te kijken en verder van af te blijven, om geen gevaar op te lopen.
Precies als de mens,zolang je bereid bent om te willen leren en groeien om de ander ‘met je hart’ te leren kennen en te kunnen zien.
Dan lukt het met vallen en opstaan om met jezelf en de ander om te gaan.
De ander en jezelf lief te hebben ,te omarmen in al zijn of haar facetten, en dat stukje wereld waar jij in vertoefd door liefde een beetje mooier te maken.
Zo mooi als een bospad waar allerlei soorten paddenstoelen op poppen en in eenheid en verscheidenheid staan te stralen in weer en wind.

Warme groet, ©️Gerda Sinon-Brander
Lifecoach & Rouwcounselor
crossinglevenscoaching.com

(7) De grilligheid en onvoorspelbaarheid.

Het leven is grillig en onvoorspelbaar, we denken vaak dat wij heel veel tot bijna alles zelf in de hand kunnen houden maar dat is één van de grootste illusies die er is.
Het leven is niet maakbaar, we kunnen zeker tot een bepaalde hoogte invloed uitoefenen maar daar houdt het dan ook mee op.
Je kunt b.v kiezen voor welk beroep je gaat, in wat voor huis je wilt wonen, en wie je vrienden zijn.
En misschien hoe de inrichting van je huis wordt of is.
Echter hoe de echte inrichting van je leven wordt en is ? daar hebben we uiteindelijk toch maar weinig invloed op.
Zelf heb ik gemerkte dat waar ik uiteindelijk in kwam te werken redelijk onvoorspelbaar is geweest, ik koos in basis voor een beroep in de zorg en daar ben ik ook in verschillende vormen in actief geweest, maar uiteindelijk ben ik een behoorlijk aantal jaren (18) voor de klas terecht gekomen.
Als godsdienst juf op 2 openbare scholen , wie had dit ooit verwacht ? nu ik niet.

Ik ben opgegroeid in Friesland, als wij op de lagere school topografie hadden en de landkaart van Nederland hing aan het bord dan leek het zuiden van het land zo vreselijk ver weg.
En rara door de tijd heen ben ik daar onder ander door het werk van mijn man toch komen wonen.
En bevalt het ons hier ? Zeker door alle ‘binnenshuis en buitens huize ups en downs heen’ heel goed, we hebben door het wonen hier veel onverwachte en nooit gedachte veranderingen en zegeningen in ons ‘zijn’ mogen ontvangen .
Het leven is voor ons hier goed, had ik dat ooit gezocht en verwacht ? Nee, veel dingen overkomen je gewoon doordat het loopt zoals het loopt.

Wij zijn nu samen 42 jaar en 4 kinderen & 3 schoonkinderen en 2 kleinkinderen, verschillende woonplaatsen ( althans als ik ook mijn plekken waar ik alleen heb gewoond mee tel ) , heel veel uren aan binnen en buitens huize arbeid rijker
En dat ik dan nu een carrière als Lifecoach & Rouwcounselor vanuit een eigen praktijk mag maken had ik zeker nooit gezocht en verwacht.
Toch als ik nu mijn 62 jaar terug kijk zie ik bijna alle lijnen uit mijn leven hier in samenkomen, heel onvoorspelbaar en zo bijzonder.

Wij hebben mogen leren dat hoe grillig of onvoorspelbaar het leven ook kan zijn wij onder ander mogen leven vanuit de houding ‘ Carpe Diem’ pluk de dag, de dag die ik & wij elke ochtend mogen ontvangen en opnieuw ‘samen vanuit mijn persoonlijke houding’ met Vader God en de ander die ik op mijn levensreis mag ontmoeten, liefdevol en in verbondenheid ons onvoorspelbare leven mogen leven.
Carpe Diem .

Warme groet,
©️2023 Gerda Sinon-Brander
Lifecoach & Rouwcounselor

(6) De vishengel

De vishengel, wie kent hem niet ?! in allerlei soorten en maten.
Voor verschillende manieren van vissen, je kunt als het je passie is je er helemaal in uitleven.
Als kind gingen wij met z’n allen ‘als er geen originele hengel in het bezit was’ regelmatig met een lange stok, een stuk nylon draad en vers gezochte wormen in het kanaal vissen.

Heeeeeerlijk vond ik dat, lekker rustig en toch de gezelligheid van elkaar.
Het feest was compleet als er zelfs wat gevangen werd, er werd eerst gekeken of de vis ondermaats of bovenmaats was als het beesje bovenmaats was moest ie er aan geloven.
Ik werd door mijn broers die mee waren om te vissen natuurlijk uitgedaagd om de vis te onthoofden en te stropen, en daarin liet ik mij natuurlijk niet kennen.
Dus Gerda onthoofde de vis , stroopte het vel er af zodat hij pan klaar was, en zo ging de vis mee naar huis, werd gebakken en gegeten.

Vissen geeft rust ! rust in je lijf en rust in je hoofd. Mooie hobby als het je hobby is, zo niet dan heb je er drie keer niets mee.
Alleen wat de meeste mensen niet in de gaten hebben is dat alle mensen op zijn of haar tijd vissen.
Huh ? zul je zeggen , ik vissen ? Neeee hoor dat doe ik niet. En toch vergis jij je, elk mens vist op zijn of haar tijd en dan praat ik over vissen (piekeren ) in
de vijver van je hoofd, je gedachten verbonden met je herinneringen.

Hoe vaak piekeren wij niet en malen we in een kringetje van gedachten, gedachten die wij maar niet los kunnen laten.
Gedachten die geworteld liggen in herinneringen die ongezond, verdrietig of pijnlijk etc zijn.
Herinneringen die gekoppeld zijn aan beschadigingen in onze ziel, veroorzaakt door het leven of situaties die ons zijn overkomen.

Zo kan ik wel doorgaan, zodra bepaalde herinneringen getriggerd worden gaan we in die herinneringen vijver vissen ( piekeren) met vaak alle gevolgen van dien. Geeft dit de rust waar we zo naar verlangen nee, het zorgt voor meer onrust, verdriet of onmacht en boosheid.
Rol je hengel in en ruim hem op of gooi je hengel in de vijver van gezonde gedachten, herinneringen die de pijn verzachten of jou bemoedigen en opbouwen.
En dan ontvangen je ook de rust die zo synoniem staat voor ‘vissen’ en mag je steeds meer groeien naar de mens die je ten diepste bent en mag zijn.

Ik persoonlijk gooi mijn hengel ook in de vijver die geloof heet en vis naar de Liefde van mijn Vader God, ik kom nooit bedrogen uit, mijn emmertje komt elke keer als het gebeurt steeds voller met Zijn liefde die heelt en geneest.

Met warme groet,
©️2023Gerda Sinon-Brander
Lifecoach & Rouwcounselor

(5) Één zin

Noem één zin, gesproken of gelezen, gewhatsappt of gemaild, die je leven veranderde. Groots of klein.

Pfffff die is best lastig, als ik terug kijk in de tijd en de jaren of probeer stil te zijn om te kijken wat er oppopt dan is het heel veel en tevens heel weinig.
Één zin die zich nu naar boven werkt zijn de woorden van mijn moeder “ Gerda zorg dat je diploma’s hebt voordat je het arbeidsleven in gaat” zodat jij jezelf kunt onderhouden.

Deze zin kwam meermalen in mijn jonge opgroeiende leven terug, vooral vanuit haar bezorgdheid dat ik als volwassen vrouw mijzelf zou moeten kunnen onderhouden.
Ook al zou ik eventueel trouwen dan nog vond ze het van belang om mij daar met regelmaat aan te herinneren.

Zij had uit eigen ervaring meegemaakt wat en hoe lastig en eenzaam het was als je als vrouw met gezin zonder papieren alleen kwam te staan.
Door het vroeg overlijden van haar echtgenoot ‘onze vader’ bleef zij met een groot gezin achter.
Aangezien zij door omstandigheden thuis nooit haar gekoesterde wens om juf te worden heeft kunnen voldoen, ging zij het huwelijk in zonder voorgezet onderwijs diploma’s.

Thuis leerde ze noodgedwongen grondig het huishouden en zorgen voor haar jongere zussen en broers, daarnaast mocht ze naar de naaischool om te leren naaien, wat inhield dat ze thuis o.a. kleding voor het gezin kon repareren en maken.

Deze ervaring zorgde er wel voor dat toen zij zelf vroeg weduwe werd haar eigen gezin in praktische zin prima kon handelen.
En mij als enige dochter tussen 6 broers regelmatig op het hart drukte ‘ zorg dat je jezelf kunt redden als er ooit iets gebeurd ‘

Deze zin heeft er o.á. naast mijn ambitieus zijn, bij mij zeker voor gezorgd dat ik naast ons gezin , altijd vooruit wilde, blijven leren, blijven nieuwe dingen ontdekken en oppakken,ontwikkelen.
Ik genoot & geniet er zeker van om samen met mijn man te zijn, samen ons gezin door te tijd heen groot te brengen.
Toch heb ik altijd gezegd “ ik ben geen 200% voltijd huisvrouw “ er is voor mij ook een leven buiten de voordeur.
En dat heeft mij ‘samen met de door mijn man & gezin gegeven vrijheid en het zinnetje uitgesproken door mijn moeder’ er voor gezorgd dat ik nu als Lifecoach & Rouwcounselor ben ‘waar ik ben en mag zijn’ en ondertussen nog steeds niet uitgeleerd. Warme groet, ©️2023 Gerda Sinon-Brander

(4) Wat gesloten is ?

Tjaaaa er kunnen b.v. heel wat deuren gesloten zijn, gesloten kerk , winkels, museums, voordeur & achterdeur, harten, wegen, koelblik bij opa& oma, auto deur , kantoren etc ga zo maar door.
Als we naar de maatschappelijke en economische deuren kijken dan zien we een heel verschil met vroeger, toen was alles van 9 tot 5 open en daarna gesloten. S’avonds was het vermaak zoals eten, film, theater en muziek nog open tot max 24.00 uur open maar dan ook echt bijna alles gesloten op uitzonderingen na.
Nu is er veel meer mogelijk, en is bijna alles 24 uur open, we leven nu dan ook in een 24 uur maatschappij
Een maatschappij die vrijwel bijna geen grens meer heeft, de mens gaat maar door en door , meestal zelfs tot men er bij neervalt met alle gevolgen van dien.
Wat is er eigenlijk in de wereld ‘de maatschappij van nu’ nog letterlijk gesloten ? Niet veel meer.
Vroeger was er meer ruimte om te stoppen en de deur van winkel, kantoor, museum, restaurant etc…. o ja en vergeet niet je eigen voordeur, op jou tijd dicht te doen en te sluiten.
Er was meer “afgedwongen “ tijd om te rusten en te ontspannen.
Men kon meer tijd , andere tijd aan zichzelf, familie e/o vrienden spenderen.
Samen eten, dingen doen of gewoon samen zijn, bouwen aan eigen groei, relatie en vriendschap.
Het leven was naast hard werken toch ook wat relaxter, er was minder prestatie druk, de mens was voor het oog tevredener, meer vanuit het principe “als je voor een dubbeltje geboren was werd je geen kwartje”.
De weg naar persoonlijke groei ‘naar meer’ waren sneller gesloten, je ging gewoon niet grijpen naar meer, hoger en verder.
Althans op uitzonderingen na, die wel de ‘gesloten deuren’ intrapten tot open deuren voor hen.
En dan vol verve de weg van ontdekkingen en persoonlijke groei opgingen.
Nu is dit niet meer uitzonderlijk, het is juist meer en meer het tegenovergestelde geworden, iets wat gewoon is.
Nu is het meer uitzonderlijk geworden om tevreden te zijn met jou pad, met jou open en gesloten deuren.
En vooral “zijn wie je bent en wilt zijn” want dat is geluk.

Warme groet,
©️Gerda Sinon-Brander 2023
Lifecoach & Rouwcounselor

(3) Zondag…. Samen onderweg.

Zondag, alleen bij het woord zondag poppen de herinneringen al snel op.
Herinneringen van geurende ochtenden , vooral in het voorjaar of de herfst.
De stiltes in de ochtend gevolgd door luidende klokkentorens, mensen die onderweg zijn lopend , fietsend of met auto.
Alleen of samen onderweg zijn naar …….kerk, familie, werk of iets anders.
Zulke andere ochtenden dan de drukke ‘door de week ochtenden’ als veel mensen jong en oud alleen of samen onderweg zijn naar werk , school of andere bestemmingen.
In ons laatste huis in Ede ‘welke naast een drukke doorgaande weg stond’ hoorden we elke ochtend al heel vroeg de wereld wakker worden, toeterende auto’s, rinkelende fiets bellen, de trein op het spoor naast de deur en roepende of schreeuwende jeugd.
Het was flink afkicken 29 jaar terug toen wij aan de rand van het dorp ‘het Brabantse Dongen ‘ kwamen wonen.
De stilte hier daalde als een deken over ons leven en huis neer.
Door de tijd heen is het hier ondertussen ook behoorlijk veel drukker geworden, alleen de zondagen zijn net als jaren terug nog het stilst, het duurt zoveel langer voordat de wereld wakker is geworden en de hectiek van het leven in beweging komt.
Wat een heerlijkheid om van die stille ochtenden onder het genot van natuur geuren en de kwinkelerende vogels samen met onze viervoetige vriendin Blanka te mogen genieten.
Zondagrust, ouderwetse term, maar voor mij nog heel actueel maar dan wel in een ‘jasje’ van vrijheid.
Het ‘jasje’ van God dienen, dat is voor mij de ware vrijheid en deze gaat door alle muren ,wetten en activiteiten heen.
God dienen is voor mij Hem liefhebben en vandaar
uit de ander.
De ander die ik op mijn levensreis overal ontmoet en waar ik lang of kort een stukje mee mag reizen.
Liefhebbend de verbinding en ontmoeting zoekend en vinden…… Samen onderweg.

Warme groet,
©️Gerda Sinon-Brander 2023
Lifecoach & Rouwcounselor

(2). De handen van je moeder.

Als ik mijn handen zie dan zie ik daar in ook de handen van mijn moeder, bezige handen altijd actief op één of andere wijze.
Werkende handen maar daarnaast ook rustenden handen.
Handen die desondanks het harde drukke leven en het vele werken toch goed verzorgt en ook liefdevol zijn.
Als ik naar mijn handen kijk en daarin ook mijn moeders handen zie dan raakt mij dat, het geeft het gevoel dat zij toch nog dichtbij is en mij met haar moederliefde blijft omringen, dat we één zijn samen door liefde verbonden.
De handen van mijn moeder zijn ook biddende handen.
Naast het druk in de weer zijn voor haar gezin, haar eigen hobby’s zoals naaien, breien en borduren.
Nam ze elke dag de tijd ‘om in de rust of tijdens de bezigheden ‘ haar handen letterlijk of figuurlijk te vouwen en te bidden voor diegene of dat wat haar zorg gaf of bezig hield bij haar Hemelse Vader God te brengen.
Bij Hem waar ze alles van verwachte.
Moeders handen hebben veel voor mij als dochter genaaid, geborduurd en gebreid.
Voor mijn 6 broers ‘ haar 6 jongens’ heeft ze onnoemelijk veel sokken gebreeën , en net zoveel gaten gestopt.
Als je de gaten had kunnen tellen dan kwam er geen eind aan zoveel.
Moeders handen hebben ook veel kleinkinderen en achter kleinkinderen vast mogen houden en koesteren, zeker onze vier kinderen.
Liefdevolle handen, vermoeiende en verslagen door het leven handen en daar doorheen verweven ‘hopende, verwachtende en ontvangende handen gericht naar boven, naar haar God.
En uiteindelijk stille handen die hun rust hebben gevonden, daar waar zij het haar hele leven van heeft verwacht. ❤️

Warme groet,
©️Gerda Sinon-Brander. Lifecoach & Rouwcounselor

(1). Verliefd. ❤️

Verliefd,de vlinders in je buik, het zweverige gevoel in je hoofd en hart.
Vooral het gevoel van ‘thuis komen bij die ander’
Ik had dit voor geen goud willen missen en dat hoeft gelukkig nog steeds niet, het vriendje van toen ‘45 jaar terug’ is al 42 jaar mijn wettige echtgenoot. HEERLIJK !
Nog steeds als ik in zijn blauw- grijze ogen kijk daalt de rust in mijn hart & ziel.
Als ik hem aanraak en ruik ? kom ik letterlijk thuis.
Als ik zijn warmte voel en zijn aanrakingen …? dan voel ik mij op en top vrouw.
Nu na zoveel jaren samen inclusief onze ups en downs zijn we meer en meer één aan het worden en toch blijven we ieder uniek in ons ‘zijn’ !
Verliefd….. iets wat ik nooit zou willen missen, het laat mij leven en echt zijn.
Het maakt mij dat ik kan en mag zijn ‘wie ik ben’.
Zo geldt het ook voor mijn man & vriend.
Samen op weg op de vleugels van de liefde die ontstaan zijn uit de verliefdheid.
Waarvan wij nu zeggen ‘ Ik houd van jou ‘ !!!! ❤️Warme groet van, ©️Gerda Sinon-Brander. Lifecoach & Rouwcounselor

De marathon van het leven.

Hé hé eindelijk is het dan zover na een erg lange periode van wachten mag ik dan eindelijk mijn ticket voor de kwart NN Marathon Rotterdam verzilveren.
Yeaaaaaaa zo blij en wat een feest in de stad, ik ben niet de enige die geweldig blij is om deze marathon weer te kunnen lopen de vrolijkheid spat er bij iedereen af.
En dan is het zover, ik sta te wachten in mijn start vak wave 3 ‘dacht ik’ want het duurt toch wel erg lang voor het startschot komt, als er dan een stem roept ‘ en daar gaat wave 3 , succes mensen’ merk ik dat alles rondom mij toch echt stil blijft staan, er klopt iets niet.
Snel schiet ik naar voren , tot aan de start ,waar de lijn weer gespannen wordt en in de verte zie ik de laatste mensen uit wave 3 hardlopen.
En het blijkt inderdaad dat ik in het verkeerde startvak stond, ik stond inplaats van wave3 in wave 4 en dat wordt bevestigd door de wachters bij de start.
Dus dat wordt nog langer wachten tot de start van wave 4 komt, en ja hoor daar gaat het, de lijn van de start wordt weg gehaald en even later klinkt het startschot. Ik schiet met zo velen naar voren en probeer mijn ritme en plek van hardlopen te vinden.
Doch iedereen rent mij als gekken voorbij, alsof het koeien zijn die na een lange winter weer voor het eerst buiten in het land komen en dan van gekkigheid niet weten hoe blij ze zijn dat ze weer vers gras kunnen eten.
Nu zijn het dan hardlopers die zo uitbundig blij zijn, het leek zelfs wel op de ret race van de maatschappij.
Mensen , hardlopers blind voor de omgeving, de mooie dingen die er te zien, te beleven zijn.
Enkel hun ogen gericht op het doel, de finish !
Je kunt dit bijna synoniem voor ons leven zetten,hoevaak rennen en leven wij wel niet in onze haast en drukte langs de mooie, liefdevolle en belangrijke zaken heen. Teveel gefocust op ons doel, of verlangens of pijn en verdriet etc…
Ik zeg niet dat dat altijd verkeerd is maar op z’n tijd eens rustiger en gelijkmatiger wandelen of zelfs stil gaan staan ,rust nemen of gewoon een pas op de plaats maken kan zeer verhelderend, bemoedigend
opbouwend of zelfs helend werken.
Voor mijzelf heb ik uit deze Marathon geleerd om te proberen in rust het leven te willen door wandelen, ook als het leven z’n ups en downs met mij laat zien.
Ik weet , ik hoef het niet alleen te doen, er zijn mede lopers en zelfs toeschouwers die mij willen bemoedigen en ondersteunen daar waar nodig is.

En jij ? Hoe sta jij er in het leven voor ? Heb je iemand waar je je blijdschap, je zorgen , je rouw, verdriet etc mee kunt delen ..?
Weet ik ga graag samen met jou op weg, om je te ondersteunen, te bemoedigen ook als je door een diepe donkere periode heen gaat. Je hoeft niet alleen te gaan, ontdek de kracht van samen delen, ontmoeten en verbinden. P.S Heb ik uiteindelijk de finish behaald ? Jazeker op mijn eigen manier in mijn eigen tempo. YEAAAAAAAAAA.

Met warme lieve groet, Gerda. Lifecoach/ Rouwcounselor. ©️2021Gerda Sinon Brander

crossinglevenscoaching.com

Offervaardig.?!…

Lifecoach/ Rouwcounselor

Tweesprong.

Lieve groet,

Lifecoach / Levenscoach

Waar is thuis ?

Kennen jullie dat, dat je je eigen afvraagt ‘waar is thuis.? of waar ben ik thuis.? ‘
Als wij om ons heen kijken in de natuur en dan afvragen ‘waar is thuis ? ‘ voor alle dieren, dan zien we een scala van verschillende huisjes.
De één woont in een huisjes aan de boom de ander in een korf waar tevens ook hun voedsel heen gebracht wordt en weer een ander woont in een stal of in een houtwal van oud hout en gebladerte.
Of hoog in een nest in de boom, als je goed kijkt kom je allerlei verschillende huisjes tegen, passend bij het dier wat er gebruik van maakt.
Zo zie je ook hoe groot de verscheidenheid van de dierenwereld is, niet alleen uiterlijk maar ook innerlijk. Prachtig.!
Zo is het ook bij ons mensen, waar is thuis voor ons.? Ook dat is zo verschillend en ook hier zie je de grote verscheidenheid van mensen, de één woont in een rijtjes huis, de ander een boerderij, of een paleis of zelfs buiten in de frisse lucht.
Maar gaat het daar om.? Kan het ook niet zo zijn dat als wij ons zelf afvragen ‘ waar is thuis.? ‘ dat wij eigenlijk opzoek zijn naar ons zelf.? want thuis hoeft niet om een letterlijk huis te gaan maar veel meer om het gevoel van thuis. Je kunt je dan zelfs ook nog afvragen ‘ wat is thuis.? ‘
Ik zelf weet mijn thuis bij Vader God en bij mijn man.
En uiteindelijk kom ik daardoor ook bij mijzelf thuis.
Bij mijzelf en hen ben ik thuis, dus daar is mijn thuis……..
Dit heb ik door de jaren en narigheid en ellende heen letterlijk mogen ervaren.
Maar hoe zit dat bij u of bij jouw.? Wat is jou thuis.? waar ben jij thuis.? Of is het antwoord hier op verborgen onder al de ellende die je al heb meegemaakt of nog meemaakt.?
Kun je daardoor niet meer bij jezelf thuiskomen.?
En lukt het niet om je weer met jezelf te verbinden en rust te ontvangen.! Sommige hoofdstukken zijn verdrietig, sommige zijn blij en sommige zijn opwindend
Maar als je de bladzijde van zo’n hoofdstuk nooit omslaat, weet je nooit wat het volgende hoofdstuk inhoudt, en kan het lastig blijven om weer bij jezelf thuis te komen.
Wat is thuis.? Waar is thuis.? Hoe kom ik thuis.?

Dit willen ontdekken.? En uiteindelijk thuis komen bij jezelf.?!
Graag ga ik met jou, samen op weg…

Heb je belangstelling..?
Dan kun je eventueel via het contactformulier op deze website contact met mij opnemen.

Lieve groet,

Lifecoache/Levenscoach

Verlies, rouwen en doorleven…

Verlies, rouwen en ‘doorleven ‘ ……….. doorgeven

Het moment van verliezen is ook het moment van loslaten.
Het moment van je gruwelijk alleen voelen, doorleven dat er iets onomkeerbaars veranderd is.
Iets wat een ander niet kan bevatten, laat staan kan aanvoelen.
Als jong kind afscheid moeten nemen , maar het intuïtief niet kunnen, dus dan ook niet doet.
Iets waar jij uiteindelijk “alleen” doorheen moet en alles uit de kast wil halen om het vooral zelf proberen te bevatten.
Ik weet nog de dag, mijn verjaardag, dat het letterlijk naar binnen drong “ het zal nooit meer hetzelfde zijn” alles is onomkeerbaar veranderd.
Wetend je vaders oogappel te zijn, en die vader is door overlijden niet meer ‘ wie z’n oogappel ben ik dan nog.? ‘
Als kind voelt dat zo onwerkelijk, zo alleen, rond dobberend in de zee van onwerkelijkheid.
Het is op dat moment geweest dat het voor mij doorleven werd, doorleven als kind in het nieuwe leven.
Stap voor stap , dag voor dag in een onbekende werkelijkheid die een bekende werkelijk moest gaan worden.
Loslaten het oude en opnieuw verbinden met die nieuwe werkelijkheid.
Maar ook ‘doorleven’ van emoties , gedachten en woorden , die intens verdrietig en akelig waren en een plek moesten vinden in mijn ziel, mijn ik.
Uiteindelijk is dat ‘doorleven’ een ‘ doorgeven’ geworden, omdat ik heb mogen ontdekken dat ik in dat doorleven nooit alleen ben geweest.
Mijn aardse vader was dan wel niet meer aanwezig maar mijn hemelse Vader was er wel en is er altijd geweest.
Hij die mij heeft laten zien Zijn oogappel te zijn, in alles en door alles heen
Hij die mij gedragen en geleid heeft, en heeft laten zien dat het samen ‘doorleven’ uiteindelijk een ‘doorgeven’ mag worden.
Doorgeven ….er zijn voor die ander …..in haar of zijn verdriet en rouwen.
Elk mens maakt momenten van verlies en rouw door, ieder met z’n eigen oorzaak of redenen en op haar/ zijn eigen manier.

Verlies en rouw door wat voor oorzaak ook; het leven. Je zelf, baan, geliefde, vriendschap , opleiding etc……………
Mocht je een luisterend hart en oor nodig hebben..?
Neem dan doormiddel van een persoonlijk bericht contact op, en vraag een gratis intake gesprek aan.
Dan kunnen we samen kijken of wij “ samen op weg” kunnen en willen gaan, op dit stukje levensreis.
Zodat dit deel in je leven op jou manier verwerkt kan worden en er rust mag komen in hart en hoofd.

Mijn blog volgen

Krijg nieuwe content direct in je mailbox.