Artikelen & Blogs ter inspiraties.

Hoe kleine dingen GROOT kunnen zijn.

Deze gedachte ging vanochtend door mijn hoofd tijdens mijn wandeling door het bos met onze Blanka.
Al rondkijkend en observerend viel mij op hoe blij ik kan worden van o.a. de kleine details in de natuur.
Het mos welke je overal ziet groeien en bedekken, de vogels die zich laten horen of juist de stilte die zich laat ervaren.
En wat denk je van de enkele ontmoeting die zich onverwacht voordoet en waar een mooi gesprek uit voortkomt of niet. Ook dat is mogelijk het ‘ervaren dat er altijd een keuze gemaakt kan worden’ door de ander of ik zelf.
Allereerst maakt het mij blij , BLIJ om elke dag weer een nieuwe dag te kunnen rijgen aan mijn levens ketting vol verhalen samen met mijn grootste vriend en liefde, mijn man en kinderen en iedereen die bij mijn inner cirkel hoort.
Het maakt mij gelukkig, ik word hier warm en dankbaar van.
En hoe eenvoudig …..ook de koffie na zo’n lang wandeling en het daaraan gekoppelde gesprekje doet mij warm worden.

Ook groei ik en ervaar ik een gevoel van geluk van dat ene bloempje welke ik ontdekken mag op de meest onvoorziene plek.
Of juist die ene mens die door de maatschappij ‘uitgekotst’ wordt en welke ik onverwacht op mijn pad ontdek en een handreiking mag en kan doen door er even voor hem of haar er te mogen zijn.
Tevens ervaar ik het als een feesje als ik met dierbare vriendinnen gewoon op een doordeweekse dag een blije, gezellige koffie mag doen ergens op een terras of gewoon bij elkaar thuis.
Zo kan ik nog wel een tijdje door gaan,ik ontdek dat het mij niet alleen gelukkig maakt, maar ik ben gelukkig.
Betekent dit dat ik nu altijd in een staat van ‘ geluk’ bevindt ?
Nu…… nee ! echt niet, ik heb ook mijn andere mindere momenten in het leven.

Ik kom er tegenwoordig steeds meer achter dat ik niet zoveel hoef te doen om gelukkig te zijn. Het zegt het al, ik hoef het eigenlijk alleen maar te ‘zijn’. Maar ‘zijn’ is lastig in een wereld waarin we vooral heel veel dingen willen worden. Geluk doet het eigenlijk het beste als er niet tig voorwaarden vanaf hangen. Want het leven is ook maar gewoon het leven. Het bestaat uit extreme geluksgevoelens tot aan ‘ik ben een vaatdoekje en ik weet niet echt niet meer wat ik met mezelf aan moet’.
Nee, als ik of jij echt radicaal gelukkig wilt zijn, moet wij onszelf toestaan om best wat momenten ook heel ongelukkig te zijn. Want zonder dat, kan het geluk simpelweg niet bestaan. Ze hebben elkaar nodig.

Nietschze zei het al: ‘’Geluk en ongeluk zijn tweelingen die samen opgroeien of samen klein blijven.’’

En zijn we eigenlijk wel gemaakt om constant gelukkig te zijn? We zijn denk ik ook gemaakt om te groeien. En groeipijn gaat gewoon niet vaak samen met een brede glimlach. Het gaat vooral samen met uh tja…pijn. Misschien moeten we de pijn gewoon wat dichterbij laten komen en er een beetje rustig onder proberen te blijven (in plaats van het moet weg, NU!). Misschien hoeft het leven niet zo makkelijk te zijn als we denken of volgepropt te worden met meer geluksmomenten dan het zelf aankan. Soms is vertrouwen hebben in de dingen hoe ze gaan het enige wat we nodig hebben. Pijn, geluk en alles er tussenin.

Ik heb voor mijzelf besloten om alle kleine dingen, gebeurtenissen of ontmoetingen die op mijn pad voorbij komen en waar mijn hart en oog op vallen, te omarmen en plek te geven in mijn leven. Zodat het de kans mag krijgen te groeien naar iets wat nog mooier en groter kan en wil ‘zijn’! en te ervaren dat:
Hoe kleine dingen GROOT kunnen zijn.

Met warme groet:
©️2024 Gerda Sinon-Brander
Rouwcounselor & Life coach
crossinglevenscoaching.com

DE KRACHT VAN DE STILTE.

De kracht van de stilte.

Je kent dat wel. Je bent enthousiast over een idee, een andere aanpak, een concrete maatregel of oplossing, en je kunt niet wachten omdat met iemand of wie dan te delen en ook te bespreken.
Nu dit is mij totaal niet vreemd.
Maar dan….. dan heb ik dat verlangende gesprek en verdraait de ander is helemaal niet zo enthousiast als ik zelf of nog erger helemaal niet.
Achteraf zeg ik tegen mijzelf : “had ik maar…..en ik had veel beter…. Waarom luisterde ik niet naar mijn onderbuik gevoel of ….bedacht ik dat nou zelf niet tijdens het gesprek?”

Wat ik ook doe in het leven, als ik weet wat ik wil en ik bereidt mij goed voor dan is het resultaat er vaak naar. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor het voeren van de gesprekken tijdens mijn rouw counselen of life coachen van klanten.
Als je wilt kun je je hiervoor blijvend laten trainen, alleen ik kies tegenwoordig naast de training en ervaring die ik in mijn leven heb opgedaan nu graag voor een andere manier, wandelen in de stilte van de natuur.
Een manier die heel erg bij mij past en mij zelfs meer geeft dan alleen een stuk droge voorbereiding op mijn werk.
Helemaal tegenwoordig, bereidt ik mij het liefst voor in de natuur, maar hoe helpt de stilte van de natuur mij daar dan bij ?

Wandelen in de natuur heeft al menig denker verder gebracht. Twee veelzeggende citaten zijn er :- Vertrouw nooit een gedachte die niet tijdens het lopen opkwam. (Nietzsche) ‘deze kende ik persoonlijk nog niet, maar kan het mij wel voorstellen’
En deze ‘ Dingen lossen zich vanzelf op als je uit wandelen gaat. (Kierkegaard). Hier kan ik alleen maar ‘amen’ opzeggen , ik herken hem zo vanuit mijn eigen ervaring.
En wat dichterbij in de tijd onze eigen Marten Toonder (2001): Ik ben erg op mijn dagelijkse wandelingen gesteld. Ze versnellen de bloedsomloop en het denkvermogen, als men niet gestoord wordt tenminste. Je verkeert dus in goed gezelschap als je gaat wandelen om je gedachten te ordenen. “Als je niet gestoord wordt tenminste”.

En dit brengt mij op wandelen in de kracht van de stilte in de natuur. De natuur is zelden echt stil, hoe graag ik het ook wil er is altijd wel iets van geluid.
Er is altijd wel een vogel die iets te melden heeft, of het geruis van de wind door de bladeren, heerlijk trouwens, zo rustgevend.
Maar ook je je eigen voetstappen door het gevallen blad kunnen je een vertrouwd gevoel van rust geven.
Doch als het je lukt een wandeling te maken zonder andere menselijke geluiden dan zijn die natuurgeluiden deel van de stilte. Zet al je zintuigen maar eens open en geniet van de omgeving. De inspiratie en inzichten die je dan zo krijgt is zeer waardevol. Althans voor mij.

Als ik zo al wandelend in de natuur ‘meestal samen met onze vierpotige blaffende vriendin Blanka’ mijn eventuele gesprekken voorbereid of ik reflecteer op de gehouden gesprekken dan ontstaan er vaak mooie pareltjes van inzichten.
Tevens bevraag ik mijzelf met bijvoorbeeld de vragen ‘ welk doel speelde er of werd er zichtbaar ? waar wil de ander heen of waar wil ik heen ‘ wat wil de klant bereiken en kan ik daar een aandeel in hebben ?

Juist om deze stilte tijd in de natuur te pakken en alles in rust te overdenken of juist te laten ‘zijn’ helpt mij om eventuele teleurstellingen voor de ander of voor mijzelf te voorkomen.
Ik probeer o.a. het doel en resultaat uit elkaar te halen.
Het doel bepaald de ander “ik wil dat mijn klant in alle rust en in eigen tempo zijn of haar pad kan bewandelen ”. Het resultaat heb ik niet in de hand. Ik mag mee ‘wandelen, denken en luisteren ‘ eventueel wel aangevuld met tips& tops .
En hiernaast neem ik dan mijn klant in gedachten en bedenk wat hij/zij zou zeggen als ik met bepaalde vragen kom. Wat zou ik kunnen vragen? Hoe laat ik zien dat ik ook begrip heb voor zijn/haar verhaal e/o standpunten. Als ik dit denkproces inzet tijdens mijn stiltewandeling brengt het mij zeker verder.

Weet je waarom wandelen in de natuur zo goed werkt?

je komt tot bezinning
het verhoogt je zelfwaardering
je concentratie is intens
je creativiteit en je verstand werken samen; je komt tot nieuwe dingen
je bent meer in contact met je eigen gevoelens en kracht
de natuur is vol metaforen die jou iets duidelijk kunnen maken.

Om die voordelen helemaal ten volle te benutten kun je natuurlijk het gesprek dat je wilt voeren al wandelend in de natuur doen. Je hoeft elkaar niet de hele tijd aan te kijken en het ritme van je wandeling bepaalt het ritme van je gesprek.
En mijn persoonlijke voordeel is, dat ik door de tijd heen heb geleerd dat ‘in de natuur luisteren’ een groot goed is.
Door het luisteren naar de ander en het open staan voor elkaar en de natuur waar je samen op dat moment in verblijft, worden vaak de inzichten die nodig zijn al aangereikt.
En mogen wij ze als cadeautjes ontvangen en uitpakken.
Dat is de kracht van de stilte.

Warme groet,
©️2024 Gerda Sinon-Brander
Rouwcounselor & Life coach
crossinglevenscoaching.com

EEN MAKKELIJKE PROOI… – ERVARINGSVERHAAL PESTEN

In gesprek met Margit Slachtoffer van pestgedrag in haar jeugdjaren

Fotografe Susan Leurs begon  in 2016 met het fotograferen en interviewen van mensen die gepest zijn. Meer en meer mensen hoorden van haar project en sloten zich aan. Ook de pesters zelf. Op dit moment heeft ze meer dan 100 mensen geportretteerd. Een van hen is Margit (48 jaar). Zij vertelde ons openhartig over haar pestverleden en over de grote impact die dit had en heeft op haar leven.

OP MIJN HOEDE

“Het pesten begon op de lagere school, toen ik een jaar of 6 was. Ik was van nature een lief, blij en misschien wat uitbundig meisje. Maar ook hooggevoelig. Ik was anders dan alle anderen, ik heb me althans altijd anders gevoeld.  En daardoor was ik waarschijnlijk een makkelijke prooi. Dag in dag uit werd er naar me geroepen. Van die stomme naamrijmpjes ‘Margit …-eren, 10 pond peren’. Heel flauw, maar als je dat telkens herhaalt en elke dag hoort, is het niet meer leuk. Of ze scholden me uit voor ‘dikke’, terwijl ik helemaal niet dik was, maar wel de langste van de klas. En er was één jongen en een groepje meelopers, die me vaak opwachtten. Dan werd er geduwd en getrokken. Ook op het paardrijden en in de buurt werd ik gepest of buitengesloten. Doordat het pesten steeds terugkwam, raakte ik als kind steeds angstiger en meer op mijn hoede…”

GEVANGEN TUSSEN 4 MUREN

“Ik liep altijd naar school, dat was in principe goed te doen. Maar omdat zij me altijd opwachtten, ging ik op een gegeven moment met de fiets. Dan was ik sneller, dacht ik. Maar het schoolplein was hellend en op de een of andere manier was ik nooit snel genoeg. Ze haalden me in en trokken en duwden aan mijn fiets. Daarom bedacht ik mijn fiets voortaan bij oma te zetten, zij woonde tegenover de school. Ook dat mocht niet baten; ze bleven me opwachten. Ik herinner me een keer dat ik niet weg kon. Ik zat gevangen tussen vier muren in de tuin van mijn oma, kon geen kant op. En ik moest zo nodig naar de wc. Toen heb ik het in mijn broek gedaan. Je kunt je wel voorstellen hoe vernederend dat was.”

VERDRIET ALS LAST

“Of ik van iemand steun heb ervaren in die tijd?” herhaalt Margit de gestelde vraag. “Op school heb ik sowieso van niemand steun ervaren… en thuis eigenlijk ook niet. Thuis huilde ik heel veel. Mijn broer zei ‘je moet gewoon van je af slaan’. En mijn ouders zeiden ‘je moet het negeren’. Maar hoe moet je het negeren als ze je achter het muurtje staan op te wachten? Dat ging gewoon niet. Nee, het was voor mijn ouders eerder lastig dat ik thuis zat met dat verdriet, dan dat ze me konden steunen. Ik denk ook niet dat ze geweten hebben dat het zo erg is geweest. En het was natuurlijk ook een andere tijd, in de jaren 80.”

ONOPVALLEND

“Ik hoopte het pesten te stoppen door me zo onopvallend mogelijk te gedragen. In de pauze deed ik nooit mee en ging ik in een hoekje staan. Probeerde me zo te verstoppen. En ook later, toen ik de opleiding ‘Mode en Kleding’ volgde, deed ik in de bus net of ik sliep. Hoofd naar beneden, in de hoop dat ze me niet zouden herkennen. Want ook in die tijd, en toen was ik dus al een flink stuk ouder, werd ik gepest. Waarmee? Dat weet ik niet meer. Gewoon, kleinerend gedrag. Ik kan het gevoel van toen helemaal terughalen. Maar wat ze precies gezegd hebben…? Misschien heb ik dat ook verdrongen ofzo.”

GRAPJE

“Op de huishoudschool waren er verschillende groepjes in de klas, maar ik wist nooit waar ik bij hoorde. Ik was echt een buitenbeentje. Ik had korte haren met een staartje. Dat was in die tijd. En op een dag was er een groepje meiden dat het nodig vond om mijn staartje eraf te knippen. Ik kwam dat grietje een paar jaar geleden nog eens tegen. Toen ze me herkende, begon ze meteen over het voorval en hoe grappig dat destijds was geweest. Ik heb haar verbaasd gevraagd wat er leuk is aan iemands haar afknippen. Maar kennelijk had zij dat toch heel anders beleefd, want volgens haar was het als grap bedoeld.”

OMMEKEER

“In de puberteit ben ik op een gegeven moment het tegenovergestelde gaan doen. Ik werd opstandig en begon met schelden. Werd onhandelbaar thuis en moest op mijn 19^e het huis uit. Het ging niet meer. Ik had ook al heel vroeg vriendjes. Van hen kreeg ik wel de liefde en bescherming die ik nodig had. Maar ook in die relaties ging ik me steeds dwingender opstellen. Ik was zo onzeker. En had die liefde zo hard nodig, maar wist niet hoe dat te krijgen. Dus als ik naar mijn gevoel niet genoeg liefde of bevestiging kreeg, dwong ik het af, of ik ging op zoek naar een nieuwe liefde.”

MOEILIJK VORM TE GEVEN

“Ik heb het heel lang moeilijk gevonden om mijn leven vorm te geven. Was heel erg onzeker, had het moeilijk met mijn emoties. Ik kon me niet concentreren. Ik was zo alert de hele tijd. Dan kun je niet leren of werken. Dat kostte me heel veel stress. Ik raakte depressief. Ging naar het maatschappelijk werk, maar die konden me niet helpen. En nu, na jaren behandeling bij de GGZ en misschien wel 30 woonadressen en de nodige relaties heb ik mijn leven enigszins op de rit. Ik heb sinds 5 jaar een relatie. Geen kinderen, want dat is er nooit van gekomen door al die wisselingen. Ik heb ook nooit hele erge moedergevoelens gehad en dat is eigenlijk mijn geluk.”

HEEL ANDER MENS

“Een heel groot deel van mijn leven heb ik dus meer moeten overleven dan echt kunnen leven. Op advies van een vriendin ben ik een paar jaar geleden Ayahuasca gaan doen. Een ritueel vanuit de Indianen, waarmee ik hel veel verdriet heb kunnen opruimen. En dat heeft een heel ander mens van me gemaakt. Al heb ik nog steeds mijn onzekerheden en vind ik nog steeds veel dingen eng. Dat zit gewoon heel diep. Ik ben eigenlijk een beetje kluizenaarsachtig geworden. Ik zal niet zo snel mensen thuis laten komen om een kop koffie te drinken. Dan ga ik liever naar iemand toe, zodat ik kan gaan wanneer ik wil.”

ZO VAAK IK KAN

“Ik deel mijn verhaal zo vaak ik kan. Om mensen ervan bewust te maken dat pesten gebeurt; op scholen, op de werkvloer en zelfs in bejaardentehuizen! Wat ik door mijn eigen ervaring aan ouders zou willen meegeven? Dat het heel belangrijk is om je kind te troosten en vast te pakken als het huilt. Troosten is heel belangrijk. Doe er iets mee! Ik weet niet precies wat nu de mogelijkheden zijn. Maar zorg ervoor dat je kind leert opkomen voor zichzelf. Dat heb ik uiteindelijk geleerd bij de GGZ. Maar het belangrijkste is; laat je kind niet alleen en in de steek en neem je kind serieus, altijd!”

EN DE PESTER…?!

“Die heb ik nog wel eens gezien, maar nooit meer gesproken. Soms denk ik wel eens ‘zal ik gaan?’. Maar ik weet niet wat goed is. De laatste keer dat ik hem zag, dacht ik ‘och menneke toch, wat heb je toch veel aandacht nodig’. Ik weet niet of hij beseft wat hij mij heeft aangedaan. Maar ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat dat niet zo is. Dag in, dag uit, voor ik weet niet hoe lang stonden ze op mij te wachten. Ze hebben me van de fiets geduwd, de weg belemmerd, van alles geroepen. Het zou me verbazen als hij dat niet meer weet…”

Eenzaamheid onder JONGEREN

Een praatje aanknopen met een leeftijdsgenoot of voorstellen om samen iets te ondernemen? Het lijkt zo simpel, toch vindt een grote groep jongeren dit lastig en voelt zich daardoor eenzaam. Uit recent onderzoek blijkt dat tussen de 40 tot 70% van de 12 tot 25-jarigen zich soms eenzaam voelt en circa 10% van de jongeren chronische (gedurende meerdere jaren) gevoelens van eenzaamheid heeft. Lees in dit artikel wat eenzaamheid precies is, welke gevolgen dit kan hebben en wat eraan te doen is.

WAT IS EENZAAMHEID?

Eenzaamheid is een onplezierig of ontoelaatbaar gemis aan bepaalde sociale relaties. Het kan zijn dat je minder sociale contacten hebt dan je zou willen (sociale eenzaamheid) of dat je relaties minder openhartig zijn dan dat je zou willen (emotionele eenzaamheid). Je hebt het gevoel dat je nergens bij past en voelt geen band met de mensen of de wereld om je heen.

Je eenzaam voelen is een persoonlijke ervaring. Een gevoel van eenzaamheid kan voortkomen uit de behoefte aan meer contact. Het eenzame gevoel kan ook voortkomen uit het onvermogen om daadwerkelijk contact te maken of te voelen. En tenslotte kan ze voortkomen uit de perceptie of evaluatie van de persoon in kwestie als het gaat om de kwantiteit en kwaliteit van de contacten. Deze weging van de contacten in aantal en waarde kan negatief uitpakken en dan voelt iemand zich eenzaam.

WAT VEROORZAAKT EENZAAMHEID BIJ JONGEREN?

In de adolescentiefase ervaren jongeren grote veranderingen. Denk aan lichamelijke veranderingen, het losmaken van ouders, ontwikkelen van de eigen identiteit, een andere school en als ze op kamers gaan een nieuwe woonomgeving. Waarbij er vaak minder contact is met vrienden van vroeger en weer een nieuw netwerk, of dit nu op de middelbare school, mbo, hogeschool of universiteit is, moet worden opgebouwd. Dat je je dan soms alleen kunt voelen, is niet vreemd.

Van je alleen voelen tot je eenzaam voelen is voor jongeren een kleine stap. Juist in de puberteit ben je kwetsbaar voor gevoelens van eenzaamheid. Je hebt nog niet zoveel levenservaring, dus is het lastig om met dit soort gevoelens om te gaan. En er wordt al wel veel van je gevraagd. Je neemt psychologisch afstand van je ouders en richt je meer op leeftijdgenoten, zeker als jonge puber in de vroege adolescentie. Toch durf je ook onder vrienden niet altijd helemaal jezelf te zijn. Je wilt er immers zo graag bij horen.

GROTE BEHOEFTE ERBIJ TE HOREN

Uit onderzoek blijkt dat voor adolescenten het gevoel van erbij willen horen (veel) groter is dan voor mensen in andere leeftijdsgroepen. Een grote vriendenkring lijkt het summum. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor alle jongeren geldt. Juist als de behoefte om erbij te horen veel groter is dan de mate van tevredenheid die je ervaart met de sociale relaties om je heen gaat het mis en kun je je eenzaam voelen.

Zich buitengesloten en afgewezen voelen is voor veel pubers en adolescenten (bijna) het ergste dat hen kan gebeuren. Het vervelende gevoel dat dit oproept, kan ervoor zorgen dat je in een neerwaartse spiraal terechtkomt. Niet iedereen kan op dit negatieve gevoel reageren met een positief gebaar naar anderen. Je kunt je in de steek gelaten voelen door anderen. De wereld wordt dan een meer vijandige plek, waarin je vooral een bedreiging ziet en je moeite krijgt met het vertrouwen van anderen. Sommigen krijgen een negatief zelfbeeld. Het negatieve gevoel van eenzaamheid richt zich dan niet alleen op de ander, maar ook op het zelf: het gevoel dat je tekort schiet, dat je niet de moeite waard bent. Hierdoor hebben ze minder vertrouwen in hun eigen vaardigheden, bijvoorbeeld op sociaal gebied. Ze denken dat ze er minder goed in zijn.

EENZAAMHEID IN 3 CATEGORIEËN

Eenzaamheid kan heel veel verschillende oorzaken hebben. Zo kunnen veranderingen in persoonlijke omstandigheden (overlijden, scheiding, verlies van werk of huis), persoonlijke eigenschappen (sociale vaardigheden, zelfbeeld, zelfvertrouwen) of onrealistisch hoge verwachtingen van sociale relaties, los van elkaar of in samenhang, ten grondslag liggen aan gevoelens van eenzaamheid.

Volgens Gerine Lodder, onderzoeker gedragswetenschap en ontwikkelingspsycholoog aan de Universiteit van Tilburg, is de eenzaamheid onder jongeren samen te vatten in 3 categorieën:

• Er is geen toegang tot sociaal contact of sociale steun.
• De jongeren vinden het moeilijk om contact te maken en om vriendschappen te onderhouden.
• Ze hebben een negatieve kijk op zichzelf en op de wereld.

IS HET VERGROTEN VAN HET NETWERK DE OPLOSSING?

We weten uit onderzoek dat jongeren die zich eenzaam voelen, vaak op zoek zijn naar manieren om mensen te ontmoeten in een veilige omgeving. Maar ontmoeting alleen is soms niet genoeg. Omdat er onderliggende problemen kunnen zijn, zoals met de vaardigheid om contact te maken of negatieve bagage die het positief waarderen van die contacten belemmeren. Ontmoeting kan dan de problemen zelfs vergroten, omdat het een bevestiging kan opleveren: ‘zie je wel, het werkt weer niet, ik kan het niet’.

WAT ZIJN GEVOLGEN VAN EENZAAMHEID BIJ JONGEREN?

De gevolgen van eenzaamheid worden vaak onderschat. Juist voor adolescenten is eenzaamheid een groot probleem. Niet alleen staat tijdens de adolescentie de ontwikkeling van je sociale zelf centraal, ook je persoonlijke zelf ontwikkelt zich. En dat gebeurt in interactie met anderen. Daarbij is de sociale controle ook voor jongeren belangrijk. Eenzame jongeren onttrekken zich daar grotendeels aan. Wanneer jongeren langere tijd eenzaam zijn kan dit ernstige gevolgen hebben. Denk aan mentale problemen zoals depressie, laag zelfvertrouwen, verminderd cognitief functioneren en suïcidale gedachten. Gedragsproblemen zoals overvloedig drinken, roken en drugsgebruik.  Lichamelijke problemen zoals verhoogde stressreacties en slaaptekort. En maatschappelijke problemen zoals grotere zorgbehoefte, voortijdig schoolverlaten en delinquentie.

GEZAMENLIJKE AANPAK

Veel jongeren schamen zich wanneer ze zich eenzaam voelen en vinden het moeilijk om dat toe te geven. Ouders die een goede band hebben met hun kind weten vaak goed of hun kind wel of niet (ernstig) eenzaam is (Lodder, 2016). Hierop mag je als ouder dus best vertrouwen en is in ieder geval reden om het gesprek aan te gaan met je kind. Maar ook de omgeving, de maatschappij moet in beweging komen. Gelukkig wordt er steeds meer media-aandacht aan dit belangrijke onderwerp besteed. Dit als reactie op de duizenden tweets over eenzaamheid die jongeren plaatsten in navolging van de 25-jarige Nadï uit Nijmegen in september 2019. Stichting Join us heeft een landelijk meldpunt voor eenzame jongeren geopend: eenzamejongeren.com. En het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport erkent inmiddels ook het probleem van eenzaamheid bij jongeren.

Bronnen: 

• movisie.nl; 
• join-us.nu; 
• info.nu