Rouw

Onderstaand stukje over rouw kreeg ik afgelopen week toegeschoven door een mooi mens.
Een mooi en sprekend stuk over hoe rouw gevoeld en beleefd kan worden.
Mij spreekt het aan, het sluit precies aan bij hoe ik hier in sta.
Graag deel ik het met jullie, wie weet herken je het.❤️

Rouw

Rouw komt niet altijd met de dood. We denken bij rouw vaak aan het moment waarop iemand overlijdt.
Aan dat definitieve afscheid.

• In Anatolié zeggen ze: iemand heeft zijn aardse jas afgelegd. Het lichaam verdwijnt, maar de aanwezigheid niet. Die blijft rondzingen in kamers, in stemmen, in stilte. In alles wat ooit vanzelfsprekend was. Dat is de rouw die we kennen. De rouw met een datum, een afscheid, een plek om bloemen neer te leggen. Deze rouw snijdt diep, omdat de afwezigheid tastbaar is. En toch is er iets dat blijft: herinneringen, woorden, een manier van kijken. Maar er is ook een andere rouw. Minder zichtbaar. Zonder begrafenis. De rouw om mensen die langzaam verdwijnen door ziekte, terwijl hun lichaam er nog is. Of de rouw om mensen van wie je afscheid neemt terwijl ze blijven leven. Soms omdat het leven een andere kant op gaat. Niet iedereen reist met je mee. En soms laat iemand jou achter. Deze rouw is vaak eenzaam. Omdat de wereld niet stopt. Omdat er geen rituelen zijn die markeren wat er gebeurt. Je rouwt terwijl alles doorgaat. Terwijl je leert leven met het besef dat iemand er nog is, maar niet meer met jou verbonden. Dat gemis is diffuus, maar niet minder pijnlijk. Ze zeggen vaak dat tijd alle wonden heelt. Maar niemand vertelt je hoe tijd voelt wanneer je rouwt. Hoe dagen zich kunnen uitstrekken, hoe maanden zich aan-een rijgen tot jaren waarin het gemis telkens opnieuw opduikt. De pijn verdwijnt niet. Ze verandert alleen van vorm. Ze wordt stiller misschien, maar ook dieper. Hoe vaak hoor je niet: geef het een plek. Alsof gemis iets is dat je kunt ordenen of afsluiten. Maar hoe geef je een plek aan iemand die bij elk nieuw hoofdstuk ontbreekt? Op feestdagen. Bij geboortes. Juist op momenten waarop het leven zich van zijn mooiste kant laat zien, of juist moeilijk te dragen is, wordt voelbaar wie er niet naast je staat. Rouw kent geen vaste volgorde en geen eindpunt. Je gaat erdoorheen zoals het komt: soms struikelend, soms gedragen door de nabijheid van anderen, soms alleen. Het gemis kondigt zich zelden aan. Het overvalt je. In een geur. In een muziekstuk. In een gezicht dat in de verte lijkt op wie je mist. Even stokt je adem. Soms komen ze terug in dromen. Ze praten met je, lachen, zijn even dichtbij. En wanneer je wakker wordt, blijft dat gevoel nog dagen hangen. Misschien vraagt rouw aandacht. Erkenning. De bereidheid om het mee te laten lopen in je leven, zonder het steeds te willen oplossen.
  Onze geliefden leven voort in herinneringen, in zinnen die we herhalen, in momenten waarop ze onverwacht dichtbij zijn. Rouw is geen probleem dat opgelost moet worden. Het is een manier van liefhebben die niet ophoudt.
• Warme groet: Gerda Sinon-Brander. Rouwcounselor & Life coach