Rust roest.?…

‘Rust roest’ is een bekend gezegde, maar is dat echt zo ? Oké…. op bepaalde manieren wel.
Als je bijvoorbeeld rust vanuit het besef of gevoel niets te doen te hebben of uit pure verveling.
En misschien o.a. uit vele andere persoonlijke redenen.
Rust hoeft niet altijd te roesten, als je bijvoorbeeld een tijd nodig hebt om tot jezelf te komen of je gaat op vakantie en misschien wegens ziekte etc
Zoals ik nu, op dit moment al 3 maanden aan het herstellen en revalideren.
Je zou denken ,omdat ik nogal een bezige bij ben, dat de rust mij de oren uit zou komen,dus niet!!!!
Ik leer nu eigenhandig dat rust niet hoeft te roesten maar juist bezinning en groei geeft.
Bezinning, omdat juist op de momenten dat ik niet vooruit of achteruit kon op mezelf terug geworpen werd.
Juist dan is er tijd om naar binnen te keren en, in mijn geval, de afgelopen lange jaren eens onder de loep te nemen,te zien,van alle kanten te bekijken, en dan te herzien voor de toekomst.
Ik kan zeggen, zeer leerzaam, het is gelijk aan zelfreflectie doen.
Eerlijk zijn naar mij zelf, andere keuzes maken en wegen ontdekken die nu zichtbaar worden.
Hier komt het stuk ‘rust is groei’ zo duidelijk naar voren.
Juist doordat ik nu letterlijk stil sta, vallen zaken op en worden dingen die onderhuids werkten nu zichtbaar.
Met gevolg dat ik door nu te herzien kans krijg om andere keuzes te maken.
Keuzes die voor mij en eventueel mijn werk,wat ik met hart & passie doe, gezonder zijn.
‘Rust is groei’ houdt voor mij ook in dat ik op het gebied van verbindingen in de vorm van vriendschappen en de vele contacten die ik in de jaren heb opgebouwd tegen de lamp van rust houdt, afstof en kijk….
Hoe ziet het er uit ? Is het een verbinding waarin ik en de ander elkaar liefdevol en gelijkwaardig schuren, schaven en opbouwen ?
Zetten wij elkaar eerlijk en oprecht in het licht ? Of nemen wij open en eerlijk afscheid van elkaar ?
Het doet mij goed, om nu door omstandigheden gedwongen zo alles onder de loep te nemen, het brengt ook verassingen naar voren.
Verassingen in de vorm van hernieuwde vriendschappen of juist verdieping van huidige vriendschappen/ verbindingen.
Alleen daarom al juich ik iedereen zo’n periode van ‘Rust’ toe.
Ik ben er blij mee. Het geeft op zoveel gebieden veel.
Veel om dankbaar voor te zijn en langzaam ‘op een afstandje nog’ uit te zien naar de tijd dat ik weer vertraagd en uit de rust vol op aan de slag mag.
Het leert mij ook :’Dat als ik het innerlijk contact met de stilte in mij verlies , ik het contact verlies met mijzelf, en wanneer ik het contact verlies met mijzelf verlies ik mij in de wereld’ !
Dat is een belangrijke les, een les die er voor mij nu voor zorgt dat ik mijzelf blijvend deze rust gun en wil gunnen.
Want uit deze rust ontstaat o.a. ook mijn kracht. Kracht die ik vooral nodig heb om samen met Vader God bij mijzelf te blijven, en ook o.a. op een passende manier er te zijn voor de ander.
Ik vertrouw dat deze periode waar ik voorlopig nogwel in zit er niet voor niets is.
En de kracht van vertrouwen maakt de onrust die in mij of jou kan zijn tot rust.
En laat deze rust niet roesten, maar geeft groei. ❤️

Met warme & lieve groet,
©️2024 Gerda Sinon-Brander
Rouwcounselor & Life coach
crossinglevenscoaching.com