Kwetsbaarheid.

Wat is kwetsbaarheid ? durf ik kwetsbaar te zijn ?
Durf ik te bekennen dat ik kwetsbaar ben ?
Zelf denk ik bij kwetsbaarheid aan gevoeligheid of heel plastisch aan ‘naaktheid’.
Niets aan hebben, ‘bloot’ zijn , dat is échte kwetsbaarheid, je hebt niets meer aan wat jouw bedekt, waar je je achter kunt verstoppen.

Van huis uit heb ik geleerd om door te zetten en je eigen boontjes te doppen. Vooral veel zelf doen want je hebt niet voor niets hersenen om na te denken gekregen.
En je hoofd vooral niet boven het maaiveld uitsteken. Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. Kwetsbaarheid laten zien ? vooral niet te vaak en teveel, dat is iets voor tussen 4 muren en jezelf.
Desondanks werd ik toch ook geprikkeld en gemotiveerd om mijzelf te ontdekken sterk te zijn en vooral door te ontwikkelen zodat ik mij ten allen tijde toch echt zelf kon onderhouden.
Als ik terug kijk en zie hoe mijn moeder haar zelf door de ‘ ontstane omstandigheden waarin zij terecht gekomen was heen worstelde’ toch op een bepaalde manier de kracht vond om beperkt positief te zijn en vooral maar te roeien met de riemen die ze had ?! Chapeau!!!
En gewoon maar met ‘vallen en opstaan’ doorgaan. Altijd maar doorgaan.

Heb ik haar nooit kwetsbaar gezien ? Ja zeker als het ‘water tot over haar lippen ging’ dan kon ze niet meer en brak haar lichaam en geest.
En dat was als kind voor mij (ons) niet altijd leuk, als ze ziek was zat ik dan ook veel bij haar aan bed om vooral maar het gevoel te hebben niet ‘alleen te zijn en mij verlaten te voelen’
Dus het ‘kwetsbaar’ zijn en voelen.

Nu ik zo dit blog aan het schrijven ben vallen de schellen van mijn ogen, het dringt tot mij door dat ik zelf hier eigenlijk ook wel ‘last’ van heb. Ik ben eigenlijk in hetzelfde onbewuste voorgeleefde patroon doorgestapt alleen net iets anders omdat mijn leven ook anders is gelopen.
Meestal maar doorgaan, sterk zijn, vooral niet teveel kwetsbaar zijn want dan moet ik iemand ‘echt binnen’ laten of ‘ik kan er niet meer zijn voor de ander’.
Soms is hier helemaal niets mis mee alleen dan graag wel in balans.

Dat heb ik door de tijd heen steeds meer geleerd dat kwetsbaarheid wel of niet tonen in balans mag zijn, soms past het echt niet vanwege persoonlijke of zakelijke omstandigheden.
De kracht van kwetsbaarheid kan ontzettend veel brengen, maar kan dus ook iets kosten.
Altijd maar alleen en beperkt of geen hulp vragen.
Het niet zeggen dat je kwetsbaar bent of voelt.
Niet altijd kunnen accepteren van de mooie diensten die mensen aanbieden. Het sterk moeten en willen zijn en het in je eentje willen rooien.
“Wie altijd van zichzelf sterk moet zijn, verliest zichzelf” En valt alles uit elkaar.

De afgelopen jaren heb ik door alles heen geleerd dat mezelf kwetsbaar durven opstellen en ook zeggen ‘ik ben kwetsbaar’ me heel veel oplevert. Het kunnen delen en sparren zorgt voor oplossen van dat wat hard voelt. Het maakt me zachter en brengt me uiteindelijk dichterbij mezelf. En daardoor meer in verbinding met anderen.

En het gaat niet altijd vanzelf. Mijn ingesleten patronen hebben nogal eens de neiging de kop op te steken. Gelukkig herken ik dat steeds sneller en kan ik weer terug naar het kwetsbaar opstellen van mezelf. En dan niet alleen naar anderen, maar juist ook naar mezelf.

Hoe stel ik mijzelf nu kwetsbaar op ?
“Kwetsbaarheid begint met moed, moed om er te zijn en jezelf te laten zien”
Moed om te vertellen ‘ik ben kwetsbaar ‘
Kwetsbaarheid is o.a de kern van schaamte.
In haar boek ‘De kracht van kwetsbaarheid’ schrijft Brené Brown ergens: “Schaamte wint aan kracht als we onze mond dichthouden. Daarom is schaamte vooral dol op perfectionisten. Schaamte heeft er een hekel aan in woorden te worden gevangen. Maar zodra we onze schaamte uitspreken begint ze te verschrompelen”.
Daarom wil ik mezelf niet meer schamen, omarm mijn kwetsbaarheid en durf te leven.

Misschien is het goed dat jij en ik daarom toch maar wat vaker met deze openingszin beginnen: ‘Ik wil je iets bekennen’.

Met warme groet,

©️2024 Gerda Sinon-Brander Rouwcounselor & Life coach