De weg kiest jou.

De weg kiest jou.

Toen in mijn 7e jaar als kind mijn vader stierf ontstond er een gat in mijn hart.
En niet alleen in mijn hart maar ook in mijn leven, er ontstond een soort kloof.
Een kloof tussen toen en later…. ‘nu’
Een buurt vriendje wreef dat er onbewust nog even extra in met de woorden ‘ ik zou nooit met jou willen trouwen want dan heb ik geen schoonvader’
Ach opdat moment weet je niet wat je als jonge pre pubers zegt, maar er ligt wel een waarheid in.
Het drong door de tijd heen tot mij door dat er inderdaad in mijn geval geen vader zou zijn die langs de zijlijn van mijn leven zou staan mij op mijn levensweg toe te juichen , geen schoonvader voor mijn man zou zijn, geen opa voor onze kinderen. etc
Ik werd op een bepaalde manier geconfronteerd met de eindigheid van het leven.
Maar ook met het feit dat het niet alleen het verlies van een geliefd persoon is maar ook verlies van andere belangrijke dingen die zo bij en in het leven horen.
Bij het verliezen van een dierbaar persoon gaat er meer dood dan alleen de geliefde.
En wegkijken hiervan heeft totaal geen nut.
De kloof is in en door de tijd op prachtige manier ingevuld en gedicht.
Hij is verbonden met ‘toen en nu’ door nieuwe verbindingen in de vorm van prachtige mensen en allerlei mooie ontwikkelingen in mijzelf welke laten zien dat ik er sterker doorheen gekomen ben.
Helaas blijven we nog met doodgaan en de rouw die daarbij hoort te maken houden.
Als mens willen we dat doodgaan geen onderdeel van ons leven is.
Wij worden alsmaar ouder en doen er alles aan om het te worden, omdat we soms ook niet willen accepteren dat het leven (hier op aarde) eindig is. Dood wordt vaak letterlijk doodgezwegen daar waar het in mijn beleving juist onderdeel van het leven is en mag zijn.
Wat heb ik ontzettend veel geleerd van deze gebeurtenis en in dit leven; dat ‘in veel gevallen’ wegkijken voor niets de oplossing is. Niet in je gezin, familie en ook niet binnen organisaties. Alles wat we niet aankijken, vindt op een andere manier een weg die per definitie niet constructief en helend is. Het is makkelijker om op het slagveld te acteren dan in de waarheid van je eigen leven te gaan staan (citaat van Michaël Derkse). Het brengt je alleen niet verder en is onwijs.

Het gedicht van Hans Stolp sluit hier mooi bij aan:

Vele wegen kent het leven,
maar van al die wegen is er één die jij te gaan hebt.
Die éne is voor jou. Die ene slechts.
En of je wilt of niet, die weg heb jij te gaan.
De keuze is dus niet de weg, want die koos jou.
De keuze is de wijze hoe die weg te gaan.
Met onwil om de kuilen en de stenen,
met verzet omdat de zon een weg
die door ravijnen gaat, haast niet bereiken kan.
Of met de wil om aan het einde van die weg milder te zijn, en wijzer, dan aan het begin.
De weg koos jou, kies jij ook hem?

En dus, lieve heit, jouw vertrek heeft mij naast veel verdriet ook sterker en wijzer gemaakt. Ik heb de weg gekozen, dwars door alles heen. Ik mocht worden wie ik ben, en dat is iedere dag ‘hart’ werken.
Ik ben zowel verwond als gegroeid. Dat gaat samen.
Wat zul je, samen met mij, ontzettend trots zijn daarboven, jij ( en mem ) bent altijd bij mij.❤️

Warme groet,
©️2024 Gerda Sinon-Brander
Rouwcounselor & Life coach