Een cadeautje !

Vanmiddag meegenomen op een bijzonder fietstocht, dwars door het bos met een bijzondere plek uit het verleden wat genoemd wordt ‘ Het geeft van Oosterhout ‘ een plek waar door de eeuwen heen tot in de begin 19e eeuw misdadigers, nadat zij hun straf ‘ophanging’ hadden ondergaan daar werden opgehangen om tentoongesteld te worden.
En konden eventuele achterblijvers van de gehangene nog afscheid nemen.
In één van de restanten palen vonden we een kruisbeeld, waarschijnlijk door een voorbijganger daar achter gelaten, met welke reden ? geen idee.
Ik kan het invullen met mijn gedachten ,maar dat laat ik maar , het is in elk geval voor mij een gebaar te beseffen dat het leven niet eindig is maar dat er een plaats na de dood is , waar ik omarmt en in volle liefde van mijn Schepper en Vader verblijven mag.
Na deze indrukwekkende plek ben ik uiteindelijk verder meegenomen naar een prachtige theetuin : ‘ Lutske’s Theetuin’ waar ik verwend werd met een heerlijke luxe Engelse thee. En dat smaakte zeker naar meer.
Een prachtig cadeautje voor mij, wat ik in dankbaarheid aangenomen en beleefd heb, een waardevolle middag. DANK( BAAR ) !!! ❤️

Zeker een fietsroute om nog eens te doen, vooral ook als Rouwcounseling halve wandel of gehele fietsroute wil ik hem er met de andere mogelijkheden die er zijn in houden, zeer waardevol !

Mocht je belangstelling hebben ? Neem gerust doormiddel van het contactformulier op deze website contact met mij op👇 Warme groet, ©️ 2021 Gerda Sinon-Brander Lifecoach & Rouwcounselor

crossinglevenscoaching.com

Lutske’s Theetuin

De schaduw.

Verdriet na verlies ‘welk soort verlies dan ook’ o.a. verlies van baan, relatie, of een geliefd persoon.
Het gaat je hele leven mee, in welke vorm dan ook.
Je kunt het vergelijken met het beeld van een schaduw, net zoals je schaduw je overal vergezelt.
De schaduw is soms groot, soms klein. Soms voor je , soms achter je of naast je.
Soms zie je je schaduw en soms is ze zelfs onzichtbaar.
En soms totaal onverwachts ligt je schaduw weer levensgroot voor je voeten. Ze stapt elke stap die jij zet met je mee.
Zo is het ook met verdriet, in welke vorm en met welke oorzaak dan ook, zelfs ook als je te maken krijgt met de eindigheid van je eigen leven.
Graag stap ik met jou mee, naast jou in je zoektocht.
Om het verdriet wat in je leven actueel is ‘te doorleven’ zodat het in de vorm die bij jou past een plekje mag krijgen.
Gedeelde smart is immers halve smart.
Samen op weg.

Lieve groet, Gerda Sinon-Brander

©️2021 Gerda Sinon-Brander

Verlies wandeling

Het doorleven van verlies, omgaan met de rouw, emoties, waar wij door het verlies mee in aanraking komen.
Wie heeft daar wel niet mee te maken gehad in zijn of haar leven. Dit geldt voor jong en oud, want verlies, rouw en emoties zijn niet aan leeftijd gebonden.

We hebben er allemaal mee te maken en dan soms ook nog vaker dan ons lief is.
Ieder mens groot of klein maakt in zijn leven verliezen mee die littekens achterlaten.
Net als bij een doorsnee van een boomstam zijn onze innerlijke littekens, onze pijnen, niet direct zichtbaar aan de buitenkant. Ze zijn er wel.
En wat is het dan fijn om samen met anderen, lotgenoten, hier over te praten, te delen of te zwijgen en er gewoon voor elkaar te zijn.

Één van de meest eenvoudige, en fijne manier hierin is, samen te gaan wandelen. Een heerlijke manier om in de frisse natuur te ontspannen, elkaar te ontmoeten, te delen , je hoofd leeg te maken en nieuwe energie en eventueel inspiratie voor de volgende levensstap op te doen.
Regelmatig trek ik er al jaren persoonlijk op uit om zo alles wat ik in mijn leven heb meegemaakt ( o.a. op jonge leeftijd 7 jaar het verlies van een ouder, de vader ) ben tegengekomen of waar ik actueel mee om moet leren gaan te doorleven, te verwerken, of een plaatsje te geven in mijn huidige leven.

Soms kun je hierbij ‘hulp’ gebruiken, op welke manier je met deze pijn om kunt gaan, om de draad van je leven weer op te pakken of te herpakken.
Het meest ingrijpende verlies wat we kennen is als je iemand moet missen, als je afscheid moet nemen.
En het kan zelf zijn dat dat afscheid al jaren geleden heeft plaats gevonden maar het verdriet nog steeds de overhand heeft in je leven.

Maar ook het verlies van een huwelijk/ relatie, verlies van gezondheid en het verlies van werk zijn ingrijpende verliezen waarbij een steuntje in de rug soms gewenst is.
Dit geldt zeker ook voor kinderen, die onder ander soms al op jonge leeftijd door overlijden een ouder moeten missen, of door werk van ouders regelmatig moeten verhuizen en daardoor steeds oude vriendschappen moeten loslaten en nieuwe weer aan moeten gaan.

Voel je welkom en vrij om eens vrijblijvend via het contactformulier onder vermelding ‘Verlies wandeling’ contact op te nemen om te onderzoeken of ik een poosje met je mee zou mogen / kunnen lopen zodat je daarna weer op eigen kracht verder kunt gaan.
Ook voor kinderen die met een vorm van verlies te maken hebben kun je mij benaderen. Kosten per wandeling zijn € 15,- incl koffie / thee

Lieve groet, Gerda

©️2021 Gerda Sinon-Brander

Op weg naar…..?

Ons leven lijkt vaak voor het oog van een ander gladjes te verlopen,toch is dat meestal niet zoals het er in de werkelijkheid voor staat.
We kennen ongetwijfeld allemaal wel het gevoel in het leven dat wij het even niet meer weten of zien zitten, dat kan ons zelfs vaker overkomen dan ons lief is. Ons leven staat bol van keuzes.
Juist dan kun je het gevoel hebben dat je op één van deze vele momenten in je leven op een kruispunt staat. Wat je dan eigenlijk wilt en diep naar verlangt, is te weten welke weg je kan kiezen of welke je mag gaan en dan vooral een pad dat een weg is naar een leven van rust, vrede, overgave en overvloed , jezelf zijn.
Maar hoe vindt je die weg, die je laat vinden wat je hoopt en vooral die je laat zijn wie je bent en mag zijn. Hoe vindt je die weg vooruit, die je heel maakt, die je laat bloeien – de weg die je gebrokenheid opneemt – en je heling brengt of geeft.
Kun je je trouwens veroorloven om een andere weg te kiezen of te nemen ? Allemaal keuzes.
Hierin hoef je niet alleen te gaan, graag ga ik met jou samen op weg om op ontdekking te gaan op jou zoektocht hierin.
Jouw weg naar het leven waarvoor je altijd al bedoeld was. Op weg naar die boog van belofte die ook voor jouw bedoeld is.

©️2021 Gerda Sinon-Brander

crossinglevenscoaching.com

Een Keuze

Wij maken elke dag nieuwe keuzes, van eenvoudige tot hele lastige of soms zelfs bijna emotionele onmogelijke. Een keuze maken, alsof je elke keer op een kruispunt staat , een kruispunt in je leven op je levensweg of pad zoals sommigen onder jullie dat ook wel noemen.
En die keuze maken lijkt dan meestal wel gemakkelijk maar zo is dat lang niet altijd het geval, vaak kunnen de oplossingen ondergesneeuwd zijn door onze emotie’s , gedachten en of beschadigingen etc die wij op onze weg hebben opgelopen.
Maar wat er ook gebeurt is of nog gebeurt, je hebt altijd zelf de keuze hoe daar mee om te gaan en welke weg je gaan wilt. Je kunt vechten of vluchten, ontkennen of ontwijken of erkennen dat er is wat er is. Dat is de rode draad door het indringende boek ‘De Keuze ‘ geschreven door Edith Eva Eger, een overlevende van Auschwitz. Het voelt bijna gênant om de ervaringen van een Auschwitz overlevende naast onze grotere of kleinere problemen en trauma’s te plaatsen. Toch is dat wat zij zelf in haar boek ook doet. Door haar ervaringen te vertellen gebruikt ze die om tot inzichten te komen over onze eigen manieren van omgaan met problemen. In De Keuze beschrijft Edith Eger haar gruwelijke ervaringen in Auschwitz haar moeizame weg om na de bevrijding een leven op te bouwen en haar ervaring als psychologe en therapeute. Het eindigt met een wijze en empathische vrouw die de ervaringen uit haar leven onder ogen is gekomen en heeft erkend dat er was wat er was. Daardoor heeft alles een functie en een logische plek in het boek. Geen feel good boek; soms ronduit schokkend, soms diep triest en moeizaam, dan weer mooi en liefdevol. De voortdurende keuzes die we impliciet of expliciet maken kunnen grote gevolgen hebben. Edith Eger beschrijft dat bij aankomst in Auschwitz wordt gevraagd of ze met haar moeder of zuster is. Zij flapt er uit mijn moeder. Moeder moet in de rij links, direct naar de gaskamers, Edith Eger zelf naar rechts. Zo gaat het maar door met grote en kleine keuzes. Keuzes die ook wij ieder dag maken. Na de bevrijding verdringt Edith Eger zoveel mogelijk haar kampervaringen, totdat dit niet langer gaat en een vraag van haar dochter haar brakend doet wegrennen. Hoe vaak stoppen wij onze vervelende ervaringen weg? ‘laten we het daar maar niet over hebben’ is een veel geplaatste opmerking. Het is net als met een skippy bal die je onder water drukt (wat je heel veel kracht en inspanning kost). Wanneer je die uiteindelijk loslaat schiet hij boven water uit. Dat kan ook anders. Problemen onder ogen komen maakt dat ze hanteerbaar worden. Dat proces is niet altijd leuk maar lucht wel op. Wat er is gebeurd is gebeurd en kun je niet meer veranderen. Soms kun je nog wat rechtzetten maar altijd kun je er voor kiezen hoe er mee om te gaan. Dat is uiteindelijk de enige weg naar een vrij leven. Een leven dat niet wordt bepaald door de vervelende ervaringen die je onbewust sturen maar door de keuzes die je zelf maakt. Uiteraard wil ik je helpen bij dat proces van onder ogen zien van je vervelende ervaringen en de keuzes die je maakt. En samen met jou deze weg te gaan.

©️2021 Gerda Sinon-Brander

crossinglevenscoaching.com

Vallei van de schaduw.

Herken je dit ? dat je vol op in het leven, lekker bezig bent met de dingen die je leuk vindt, heerlijk sportief bent, hardlopen, wandelen en fietsen. Mooie foto’s maken van wat je in de natuur tegen komt en met allerlei ander zaken zoals familie , vrienden , werk en vooral nieuwe dingen bezig bent ? En dat dan ondertussen je knie ‘of iets anders in jou leven’ iedere dag wat meer protesteert en duidelijk laat merken dat hij er ook nog is. Waar jij eigenlijk niet op zit te wachten want dit betekent dat je knie duidelijk zegt “geef mij op dit moment een rustplaats in je leven!… ” RUST !!!…. Tjaaaaaaaa niet dus, geen tijd om je knie te verwennen en een pas op de plaats te geven, tot het niet meer anders kan en de knie zijn rustplaats zelf wel opeist . OEPS! ‘ik wordt toch echt een dagje ouder’ en daar heb ik nu eigenlijk geen zin in om dit feit NU te omarmen en weer een stukje afscheid te moeten nemen van een levensperiode waarin eigenlijk alles te ondernemen en te ontdekken is. Zoveel moois , en dan afscheid te moeten nemen, een stukje rouwen over en van het leven. Het hierboven beschrevene is een voorbeeld van dat wij mensen elke dag met verlies en rouw te maken hebben of krijgen in welke vorm dan ook elk op zijn of haar eigen gebied en manier. Voor de één kan het verlies van werk zijn, voor de ander verlies van familie , vrienden, of gezondheid etc. Het loslaten van mensen………. of zaken die wij zo graag doen of gedaan hebben. Afscheid nemen van wat je graag nog gedaan had willen hebben of van hen met je zo graag nog van alles had willen ondernemen of willen ontmoeten. Of zelfs afscheid moeten nemen van zaken waar je met spijt of verdriet en misschien zelfs met boosheid op terug kijkt, omdat je daar ooit nog een verandering of zelfs vergeving in had willen geven of ontvangen. Als we rouw dan eens van dichtbij bekijken en het eerlijk proberen te doorgronden dan rouwen wij eigenlijk lang niet altijd eens over wat er is gebeurd of wat wij gaan missen, maar veel eerder over wat er niet is gebeurd in het verleden. En dat wij de hoop op een ander verleden’ hoe kort terug dat ook is ‘moeten opgeven. En dat wij mogen leren het verleden, het leven te accepteren zoals het was en zoals het is, wat kan inhouden ‘de duisternis omarmen’ , en door de vallei van de schaduw op weg naar het licht, het leven wandelen. Het leven ‘vol met zijn prachtige facetten’ wat wel mogelijk is, te gaan leven. Het dankbare is ‘om even bij het voorbeeld van mijn knie te blijven’ in het proces van herstel naar weer normaal gebruik van de knie te komen, ik dat proces niet alleen doorhoef te gaan, daarin gaat de fysiotherapeut met mij mee, en mij bij begeleiden en zo nodig helpen, ik hoef dit niet alleen te doen. Zo is het ook met het proces van verlies en rouw, dit proces hoef je niet alleen door te gaan, mocht je belangstelling hebben dan ga ik hierin graag samen met jou op weg, samen door de ‘vallei van de schaduw’ Samen gaan kijken hoe je daar kunt komen, waar jij heen wilt of hoe jij kunt verwerken of ruimen wat jou zo in de ‘weg’ staat ! Op weg naar het licht.

Lieve groet,

Lifecoach / Levenscoach

© 2021 Gerda Sinon-Brander crossinglevenscoaching.com

Verlies, rouwen en…..’doorleven’

09- 12- 2020. Verlies, rouwen en ‘doorleven ‘ ……….doorgeven

Het moment van verliezen is ook het moment van loslaten.
Het moment van je gruwelijk alleen voelen, doorleven dat er iets onomkeerbaars veranderd is.
Iets wat een ander niet kan bevatten, laat staan kan aanvoelen.
Als jong kind afscheid moeten nemen , maar het intuïtief niet kunnen, dus dan ook niet doet.
Iets waar jij uiteindelijk “alleen” doorheen moet en alles uit de kast wil halen om het vooral zelf proberen te bevatten.
Ik weet nog de dag, mijn verjaardag, dat het letterlijk naar binnen drong “ het zal nooit meer hetzelfde zijn” alles is onomkeerbaar veranderd.
Wetend je vaders oogappel te zijn, en die vader is door overlijden niet meer ‘ wie z’n oogappel ben ik dan nog.? ‘
Als kind voelt dat zo onwerkelijk, zo alleen, rond dobberend in de zee van onwerkelijkheid.
Het is op dat moment geweest dat het voor mij doorleven werd, doorleven als kind in het nieuwe leven.
Stap voor stap , dag voor dag in een onbekende werkelijkheid die een bekende werkelijk moest gaan worden.
Loslaten het oude en opnieuw verbinden met die nieuwe werkelijkheid.
Maar ook ‘doorleven’ van emoties , gedachten en woorden , die intens verdrietig en akelig waren en een plek moesten vinden in mijn ziel, mijn ik.
Uiteindelijk is dat ‘doorleven’ een ‘ doorgeven’ geworden, omdat ik heb mogen ontdekken dat ik in dat doorleven nooit alleen ben geweest.
Mijn aardse vader was dan wel niet meer aanwezig maar mijn hemelse Vader was er wel en is er altijd geweest.
Hij die mij heeft laten zien Zijn oogappel te zijn, in alles en door alles heen
Hij die mij gedragen en geleid heeft, en heeft laten zien dat het samen ‘doorleven’ uiteindelijk een ‘doorgeven’ mag worden.
Doorgeven ….er zijn voor die ander …..in haar of zijn verdriet en rouwen.
Elk mens maakt momenten van verlies en rouw door, ieder met z’n eigen oorzaak of redenen en op haar/ zijn eigen manier.

Verlies en rouw door wat voor oorzaak ook; het leven. Je zelf, baan, geliefde, vriendschap , opleiding etc……………
Mocht je een luisterend hart en oor nodig hebben..?
Neem dan doormiddel van een persoonlijk bericht contact op, en vraag een gratis intake gesprek aan.
Dan kunnen we samen kijken of wij “ samen op weg” kunnen en willen gaan, op dit stukje levensreis.
Zodat dit deel in je leven op jou manier verwerkt kan worden en er rust mag komen in hart en hoofd.

Lieve groet,
Gerda Sinon-Brander Lifecoache /. Levenscoach